Mutlu Çocuk Mutlu Tatil Anıları

Mutlu Çocuk Mutlu Tatil Anıları

Bugün biraz mesleki birikim ve çocuk konusunu harmanlayarak ortaya karışık bir yazı paylaşmaya karar verdim. Ara ara seninle böyle paylaşımlarda da bulunacağım 🙂

Genel olarak insanların özellikle yaz tatilinden beklentisi sence nedir? Evet, her kitlenin beklentisi farklıdır. Gençler belki çılgınca eğlenmek ister, daha yaşlı grup sessizce, doğayla bütünleşip, başını dinlemek ister. Kimi iyi yemek, iyi yatak, kimi temiz deniz, güzel kumsal, kimi lüks hizmet beklentisi içinde, kimiyse doğal ve tarihi güzellik peşindedir.
Peki ama ailelerin tatil beklentisi nedir? Bence bu sorunun yanıtı çok basit. Mutlu ve huzurlu çocuklar. Mutlu çocuk, mutlu tatil anıları… Düşünsene, bütün bir yıl çalıştın, yoruldun ve sonunda hak ettiğin, beklediğin tatil geldi!!! Bütçeni zorlayıp, borca harca girerek, tatile çıktın. Aaaa, o da ne??? Tatil tam bir eziyet!!! Sürekli canı sıkıldığı

 

için başının etini yiyen, mutsuz çocuklar. Rahat yok, huzur yok 🙁 Durmadan bir ağlama,bir mız mızlanma. İmdaaaaatttttt.. Keşke tatil bitse de işe dönsek. Amaaan iş yerinde çok daha rahatmışız meğer. Tatil değil, Belene esir kampı.
Haaaa, haaa 🙂 Dur, dur hemen korkma… Evet, belki eskiden böyleydi ama şimdi tüm işletmeciler durumun farkında. Mutlu çocuk, mutlu anneyi getirmekte mutlu anneyse mutlu babayı ve mutlu ailede tam anlamıyla dinlenmiş, verdiği paranın karşılığını almış tatilciyi getiriyor. Yani bu bir zincir. Ama zincirin başında tabii ki çocuklar var. Hal böyle olunca tüm oteller, muhteşem çocuk kulüpleri oluşturdu. Tesislerin içinde, çocuk parkları, lunaparklar, aquaparklar, ağaç evler, kaleler, kuleler, onlarca farklı konsept, hayvanat bahçeleri bile var. Kendi tarım arazileri var. Düşünsene, çocuğun toprakla oynuyor, çiçekler ekiyor ve bir sonraki sene geldiğinde, diktiği çiçeğin nasıl büyümüş olduğunu görüp, gururla herkese gösteriyor. Muhteşemmm. Ayrıca, istersen çocuğunun bileğine takılan bir takip cihazı sayesinde, sen kumsalda güneşlenirken, çocuğunun nerede olduğunu da takip edebiliyorsun.
Peki anladık, ortam güzel ama ya çalışanlar, onlar nasıl? Yani, çocuğumu kime emanet ediyorum. Kafam rahat olmalı değil mi? Sürekli, şimdi ne yapıyor acaba? iyi mi? düştü mü? kalktı mı? birisi vurdu mu? Ayyyy korkma, için rahat olsun. Tüm çalışanlar, özellikle pedagoji eğitimi almış, farklı eğitimlerden geçmiş çocukla, çocuk olmasını bilen ve aynı zamanda eğitimci yanı da olan harika genç ve dinamik ekiplerden oluşuyor. En azından benim çalıştığım yerde, bu şekilde.

Nehir böyle bir ortamda büyüdü ve şimdi son derece öz güvenli, sosyal ve yabancı dillere yatkın bir çocuk oldu. Ayrıca, rol aldığı tiyatro gösterileri sayesinde, sahne korkusu da yok. Bıraksak, sürekli sahnelerde 🙂

Yani diyeceğim şu ki, artık anneler için yaz tatilleri bir muamma ve endişeli bekleyiş olmaktan çıktı. Çünkü, artık işletmeciler anne ve babaları rahat ettirmenin sihrinin çocuktan geçtiğini çoktan buldu.

Sevgiler,

idilob

İnternet Anneleri

INTERNET ANNELERİ

Sosyal medya yani sanal dünya hayatımıza girdiğinden beri her birimize bir mükemmellik geldi 🙂 En güzel fotoğrafları biz çekiyoruz, en güzel yerlerde yer bildirimlerini yapıyoruz, herkese ve her şeye duyarlıyız ve bu konuda sürekli duruma uygun postlar paylaşıyoruz. Bloggerlar en iyi modacı, en modern tasarımcı, en iyi anne… yani anlayacağınız her şeyi biliyor ve her konuda mükemmel olabiliyoruz.

Peki gerçekten de durum böyle mi? Yani bir konu hakkında görüş bildirmek için o konunun feriştahı olmak gerekir mi? En iyi anne benim, en güzel yemeği ben yaparım, sizinki de tatil mi canım, siz bir de benim seyahat hikayelerime bir göz atın da gözünüz tatil görsün! 🙂 Ben bunların doğruluğuna inanmıyorum, i na na mı yo rum!

Yani, tabi ki insanlar iyi oldukları konularda başkalarını da aydınlatmak, yol göstermek istiyorlar. Bunu çok başarılı şekillerde yapanlar da var. Benim dediğim herkesin böyle bir kalıptan çıkmış gibi olması gerekmediği. Neticede insanız ve eksikliklerimiz, yetersizliklerimiz, hatalarımız elbette var.

Kendi adıma konuşacak olursam; ben bloğumu açarken mottosunu neşeli aile bloğu olarak baştan belirlemiştim zaten. Bizim evin hallerinden, ergenliklerden, modadan, yemekten, müzikten… kısacası canımın istediği, yazmak istediğim, paylaşmak istediğim her konuda bir iki satır karalıyorum nacizane 🙂 Fikirlerimi, düşüncelerimi, bildiklerimi ya da öğrenmek istediklerimi siz canım takipçilerim ile paylaşmak bana huzur veriyor çünkü. Ve hiç bir zaman da mükemmel olma iddiasında bulunmuyorum. Kendi annem bile bana “sen yemek tarifi veriyorsun ama yemekleri ben yapıyorum, nasıl olacak?” diye sormaya başladığında farkettim bu durumu ve sizlerle de dertleşmek istedim ki bu konu hakkında görüşlerimi bilin, yarın öbür gün bana “evinde yemek yapmıyorsan, yemek tarifi de verme” diye gelmeyin diye. Hahahah 🙂

Şaka bir tarafa dediğim gibi, insanlarla bir şeyler paylaşmak için, onlara sesinizi duyurmak içn mükemmel olmak gerekmiyor. Hele de elimizin altında internet gibi eşsiz, derya deniz bir imkan varken… Ben istedim ve yaptım. Her gün bir kişi bile okusa yazdıklarımı, bu beni mutlu etmeye yetiyor da artıyor bile.. O yüzden hiç bir kalıba girmiyorum, samimiyet her şeyimizdir neticede 🙂

Sevgilerimle 🙂

idilob

Neşeli Aile Blogunuzun Penceresinden Size El Sallıyoruz, İçeri Gelsenize!

Neşeli Aile Blogunuzun Penceresinden Size El Sallıyoruz, İçeri Gelsenize!

Yüzlerce blog var orada, evet, siz de bunların onlarcasını takip ediyorsunuz belki de. Ama bu blog farklı. Peki, neden farklı? Laf olsun diye mi? Yoksa gerçekten bir şeyler var mı burada size farklı hissettirecek? Onca takipçisini bu bloga sürekli geri getiren şeyler neler?
Evet, biz farklı olması için uğraşmadık aslında ama idilob.com insanlara sunduğu atmosferiyle gerçekten özel bir fark yarattı galiba. Çünkü bu blog neşeli, samimi, keyifli… ve:
Bu blog size bir şeyler öğretmeye çalışmıyor.
Online dünyada bilge laflarla canınızı sıkmak için değil, aksine webdeki ‘sıkılmışlığınıza’ bir çare olmak için yer alıyor.
İdilob.com’u bir aile blogu olarak konumlandırdım. Yani siz de bir anne ya da baba olabilirsiniz. Liseli veya üniversiteli bir öğrenci de olabilirsiniz. Burada kendinizle ilgili bir şeyler bulacaksınız.
Çünkü biz her telden yazıyoruz; sohbet ediyoruz, yazarken okuyup eğleniyor, iyi vakit geçiriyoruz. Kendi günlük keyif gazetemizi basıyoruz adeta, hep birlikte.

Okumaya devam et “Neşeli Aile Blogunuzun Penceresinden Size El Sallıyoruz, İçeri Gelsenize!”

ANDA KALIN

 ANDA KALIN

Hayatımıza yeni bir kavram girdi Multitasking. Yani çoklu görev. Ekşi sözlükte sakız çiğnerken, merdiven çıkabilmek diye yazmış. Yada eli işte, gözü oynaşta durumu demiş 🙂

Bu kavrama nedense en çok kadınlar uyuyor gibi düşünmeye başlıyorum artık. Pazar sabahı uyandığımda aklımdan ilk önce “Ayyy dün çok yoruldum, bugün bol bol dinleneceğim” diye geçirdim. Sonra günün planını yapmaya koyuldum. İlk düşündüğüm “Kahvaltıda şöyle güzel bir tereyağlı yumurta yapalım da keyfime diyecek olmasın” oldu. Fakat peşi sıra düşünceler akın etmeye başladı: önce “kahvaltıyı hazırlarken önden ocağı bir sileyim de sonra iş kalmasın” dedim sonra “ocağı silmeye başlamadan önce bir çamaşır atayım da biz kahvaltı yaparken o çıkar” diye düşündüm. Üzerine çamaşır çıkınca kurutma makinesine atayım da ikinci makineyi de o arada doldurur yıkarım diye planladım. Bütün bunları kafamda planlarken de eşimin ve çocuğumun uyumaya devam etmesini, kahvaltı hazır olunca onları kaldırmayı planladım. Sonuçta bir tane hafta sonumuz var onlar da rahatça uyusun istedim. Tamam da hani ben de dinlenecektim?

Hafta sonu versiyonu deyip belki abartıyor olduğumu düşündüğünüz bu planın bir de hafta içi versiyonu var ki o çok daha beter. Kahvaltı mı hazırlayayım, işe mi hazırlanayım, çocuğu servise mi yetiştireyim, akşamın yemeğini mi düşüneyim, toplantıya mı konsantre olayım derken, en iyisi öğle arasında bir şeyler atıştırıp kırılan saçımı kestirmeye kuaföre gideyim diyorum.

Bu sürekli bir şeyleri yetiştirme ve bir şeylere yetişme telaşındaki bünyenin de arada bir durması, yediği yemeğin lezzetine varması, bahar güneşinde bir banka oturup içini ısıtması lazım. Her şeye yetişeyim derken hiçbir şey yaşayamadığımızın farkında mısınız? İnsan aynı anda 5 iş birden yapmaya çalışırken, çocuğunun yüzündeki ışıltıyı, radyoda çalan müziği, kapının önünde açan gülü görüp, fark edebilir mi??? Telaş içinde yaşarken “anda kalmayı” unutuyor insan.

Birkaç yıl sonra dönüp geçmişe baktığımızda, en çok kahkaha attığımız günü, en eğlendiğimiz geziyi, en huzurlu olduğumuz mekanları hatırlayacağız. Evimizin bir ayın kaç gününde pırıl pırıl olduğunu ya da kaç kahvaltıda taze sıkılmış portakal suyu bulunduğunu değil. Ailenizle beraber geçireceğiniz güzel an sayısı şu anda kafanızda planladığınız yapılacak işlerin hepsinden daha önemli.

“Bugün hava ne güzel” dedikten hemen sonra dışarı atın kendinizi, çok acıktığınızı hissettiğiniz anda mutfağa koşun, çocuğunuz sıkıldım diyorsa can sıkıntısını beraber yok edin.

Unutmayın, en önemli kişi şu anda yanınızda bulunan kişidir.

En önemli iş şu anda yaptığınız iştir.

En önemli an ne geçmiş, ne de geleceğinizdir.

Anda kalın.

idilob

HAYDİ KENDİMİZE KOCA BİR AFERİN DİYELİM! :)

HAYDİ KENDİMİZE KOCA BİR AFERİN DİYELİM! 🙂

 Bir haftanın daha sonuna geldik. Haydii şimdi kendimize kocaman bir AFERİN diyoruz! Sebeplerini ise nasılsa bir şekilde bulursunuz 🙂

Her birimiz her gün bir çok farklı parçaya bölünüyoruz. Evimize, işimize, sevdiklerimize, rutin işlerimize.. Hele ki çalışan anneler. İş yerlerimizde patronumuza, toplantılara, müşterilere, dosyalara.. Eve geldiğimizde eşimize, çocuğumuza, uzak ya da yakın diğer aile bireylerine, ev işlerine…

Biliyorsunuz ki bir anne, hiç bir zaman sadece bir anne değildir. Onlar gerektiğinde ilk yardım uzmanı, aşçı, pastacı, doktor, psikolog, moda danışmanı, öğretmen, öğrenci, kısacası ihtiyaç ne ise o olurlar genellikle 🙂

Bir çoğumuz hayatın akışı içinde yuvarlanıp giderken vücudumuz kadar ruhumuzun da bir o kadar yorulduğunu farkedemiyoruz ne yazık ki. Vücut yorgunluğunu atmanın bir çok yolunu bilirken, ruhumuzu dinlendirmeyi genellikle aklımıza bile getirmiyoruz ya da vakit bulamadığımızı düşünüyoruz. Ama asıl önem vermemiz ve beslememiz gereken yönümüzün ruhumuz olması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü bizi ayakta tutan enerji, şüphesiz ki dinlenmiş ve huzurlu bir ruhtan geliyor.

Elbette ki her işimizi bir aferin duymak için yapmıyoruz. Ya da belki de beklediğimiz halde gelmiyor o aferinler. Ee kendimizi motive etmek için vakit de bulamadığımızı söylüyoruz. Peki nasıl olacak bu iş?

İşte tüm bu sebeplerden dolayı aynaya bakıp kendimize koccamaann bir “aferim” diyelim. Hak ettiğimiz için, kendimiz için, ruh sağlığımız için, vaktimizden çalmadan iyi hissedebilmek için ya da neye ihtiyacınız varsa onu karşılamak için! Bakın görün ne kadar iyi gelecek, enerjimizi ne kadar yükseltecek.

Yazımı okuyan anneler, evlatlar, eşler.. Her kim olursanız olun emin olun ki bu aferini siz de fazlasıyla hak ediyorsunuz! 😉

Aferin sana…..