Sonbahar

Sonbahar

Yine bir sonbahar geldi.Son Bahar! Söylerken son derece sıradan ama kelimeye dikkatini verince hafif bir veda hissi anlamı içeren gizemli mevsim.Bu mevsimde doğduğum için midir neden çok severim ben sonbaharı.Yaprakların yeşilden kahveye dönüşünü,güneşin alevli sıcaklığından içleri sıcacık ısıtan havadaki o muhteşem döngüyü…Pencere kıyılarını,yağmur damlalarını eve yayılan kahve kokusunu…

Bence yapraklar da benim gibi en çok bu mevsimi seviyor.Bağrında yetiştiği daldan kopup rüzgarın sayesinde o sokak senin bu kaldırım benim geziyorlar..E hakları tabii.O kadar zaman insanoğluna oksijen sağlayıp bu kadarcık keyifle havalara uçmayı çok görmemek lazım o aşktan gevremiş,misyonunu tamamlamış aziz yapraklara…Belki de giderayak bir karıncaya çatı olurlar yağmurda belli mi olur hiç?Ne çok izledim o uğultulu rüzgarlarla halay çeken o yaprakların dansını.Tozu dumana katan coşkuları ilham oldu ruhuma.Karıştık coştuk hep beraber şu üç günlük dünyada..

Okumaya devam et “Sonbahar”