Başarı Hırsı ve Çocuklar

Başarı Hırsı ve Çocuklar

Küçüklükten beri bir şeyler öğrenmeye hep meraklı oldum.Annem beni sokağa çıkıp oyun oynamam konusunda ne zaman ikna etmeye çalışsa bir yolunu bulur evde kalırdım.Okul zamanı hiç dışarı çıkmayı sevmezdim.Ödevlerim ve sorumluluklarım benim ilk önceliklerimdi. Yaz tatilinde ise oyunun ve sokağın hakkını verirdim.
Karnem genelde çok güzel gelirdi.Bu konuda da en iyi notu alma takıntım vardı.Uzun yıllar kendi iç dünyamda bu mükemmeliyet algımla mücadele etmeye çalıştım. Halâ daha tam çözebilmiş sayılmam fakat ilerlemenin ve başarılı hissetme duygusunun gayret etmekle ve kendini tanımaya çalışmakla yakından alakalı olduğunu tecrübe ederek öğrendim.:))

Bu hafta sonu koca bir eğitim yılı bitti ve kızım Berilin de tıpkı benim çocukluğumdaki gibi oyunun ve sokağın hakkını vereceği bir tatile başladık.Dün Beril karnesini almasına rağmen eve suratı asık bir şekilde geldi.Ne olduğunu sorduğumda ortalamasının düşük kaldığını bu yüzden mutsuz olduğunu söyledi.Oysa ki takdir almıştı.Karneyi elime aldım ve bir de baktım ki not ortalaması 99,4! Sevineyim mi üzüleyim mi bilemedim.Hemen tebrik ettim ve niye böyle düşündüğünü harika bir karne olduğunu söyledim.O da bana birçok arkadaşının 100 ortalama aldığını o yüzden mutsuz olduğunu belirtti.Ben de bütün yıl nasıl çalışıp korktuğu matematikten bile 100 aldığını ve kişilere değil kendine odaklanması gerektiğini elimden geldiğince anlattım. Sarıldım ve kızımla gurur duyduğumu söyledim.

Bu yaşadığım olayı paylaşmak istedim ki maalesef çocuklarımızı yetiştirirken bazı şeyleri atlayabiliyoruz. Onları motive edelim derken istemeden yada farkında olmadan hırsın mutsuzluk getirecek yüzüyle karşılaştırabiliyoruz.Ben yıllarca bunu bizzat yaşamış bir kişi olarak kızımın böyle bir hisle büyümesini istemiyorum.

Sorumluluklarını yapsın fakat en iyi olma çabası içinde olmasın.Bu çok yorucu ve gereksiz.Herkes kendi olma yolunda ilerlesin.Bu durumda bizim tek yapmamız gereken şey koşulsuz her haliyle evlatlarımızı sevdiğimizi onlara hissettirmek ve sadece kendi yollarını takip etmeleri gerektiğini söylemek.Bunu duymak üzerlerindeki baskıyı mutlaka kaldıracaktır.Mutlu olan çocuk da ne olursa olsun üretir ve başarır.

Başarı üzerinde çok durulması gereken bir konu.Hırslı olmak da öyle…
Dengede olmadığı zaman ise bu iki kavram insanı çok mutsuz edebilir.Yaşamdaki her şey gibi azı karar çoğu zarar diyerek harika bir yaz tatili diliyorum tüm çocuklara..Diledikleri kadar oynadıkları çok mutlu geçirecekleri bir yaz olsun …

Sevgiyle,

Nur Üçgün

“Başarı Hırsı ve Çocuklar” için 21 yorum

  1. Simdiki devirde çocuklara başarısız olma hakkı verilmiyor. Bir başarısızlık bütün bir ömrünü etkiliyor gariplerin. Biz kendimize yarış atı derdik, meğer alakası yokmuş.. şimdikilerin yanında hele..

  2. Benim kızım 4 yaşında.. Kreşte cimnastik ve bale derslerine bayılıyor ama derse derste katılım göstermiyor 😔 İlgiyle izleyip yalnızken öğrendiklerini uyguluyor. Başarısız olmaktan ve yapamamaktan korkuyormuş 😔 Sizin yazdığınızın yanısıra herkesin pratikle istediği seviyeye gelebileceğini, öncelikle eğlenmek için dans edebileceğini anlatmaya çalıştım yardımcı çocuk kitaplarıyla ama hala aynı davranışı sergiliyor, yazdırdığım dans kursuna gitmeyi reddediyor 😔

    1. evet maalesef çocukların büyük çoğunluğunda bu korku oluyor. Oyuncaklarla, hikayelerle, kuklalarla mizansenler yaratarak anlatmaya çalıştım ben de. Biz de takım sporlarında daha doğrusu yarışmalı, çekişmeli rekabetçi işlerden hiç hoşlanmıyoruz. Hep sorun oluyor 🙁

  3. Çocuklarımız sorumluluklarının bilincine varmaları konusunda yardımcı olmalıyız. Mesela derste 90 olmaktan çok konuyu ana noktalarıyla öğrenmeleri. Öğrenilen bilgi ömür boyu bizledir.
    Bana kalırsa şu anki sıkıntının ana sebeblerinden biri; büyüklerin kendi hayallerini çocukları üzerinden gerçekleştirme çabası. Çocuk farkında olmadan ona göre davranış kalıbına girmekte.
    Tedxte sanırım bu konuyla ilgili güzel bir video var. İzlenmesini faydalı buluyorum. Başlığı net hatırlamasam da ana konu “Başarı” üzerineydi.

    1. bu güzel yorum için çok teşekkür ederim. Ben de aynı fikirdeyim. Kendi yaşayamadıklarımızı, yapamadıklarımızı çocuklarımıza yüklemeye çalışıyoruz. Mutlaka izleyeceğim.

  4. Sorumluluklarını yerine getirsin fakat en iyi olma çabası içinde olmasın sözünüze kesinlikle katılıyorum. Ben de bir ara kızım için aynı yanlışa düştüm. Ama hatamı çabuk fark ettim. Çocukları kıyaslamak, daima en iyisi olana odaklanmak onlara yarardan çok zarar getiriyor.

  5. Üniversitede olduğum halde bu başarı hırsını ben de çok yaşıyorum ve bir süre sonra nasıl yıprandığımı görmek üzüyor. Bana da ders niteliği taşıdığını belirtmeliyim, kaleminize sağlık :))

  6. Beril’i öncelikle tebrik ediyorum. Gayet güzel bir başarı ile tatili hak etmiş. Maalesef çocuklara artık öyle bir yükleniyorlar ki çocuklar çocukluklarını çalışarak geçiriyor. Hırs ve yarış maalesef yeni nesilde daha çok. Her şeyin kararında olmasında fayda var. B
    benim oğlum 3 yıl sonra okula başlayacak bakalım bizler neler yaşayacağız ? 😔

  7. Düşüncelerinize sonuna dek katlanıyorum, benim de çok öğrencim olmuştur çok iyi bir not alsa dahi içerleyip ağlayan. Her zaman onları doğru yönlendirmeye çalışıyorum, hem anne babalar hem de eğitimciler de bi yerde sorumlu bu durumdan. Sık sık hatırlatılması gerek bazı konuların çocuklara ve gençlere.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.