Ergen Olmak

ergen annesi olmak

ERGEN  OLMAK

Kendimi bildim bileli kişisel gelişim kitapları hayatımın her döneminde içinde bulunduğum zaman dilimine göre bana hep rehberlik yapmıştır.Bireysel yaşadığım dönemler belki içsel olarak hayatımdaki kararları almamda bana özgürlük duygusunu tattırmış olsa da evlenip anne olmamdan sonraki süreçte duyguların yönetilmesi benim için hiç de kolay olmadı..Çocuklar ve annelerle ilgili onlarca kitap okumama rağmen içimdeki güçlü zannettiğim duygularımın aslında benim zaaflarım olduğunu yaşayarak öğrendim.

Bilgiye olan düşkünlük bazen kalbinizin derinliklerinden gelen sesleri duymanıza engel olabiliyor.Çocuklar  küçükken bir sevgi yumağının içinde yuvarlanıp duruyor insan.Kreş dönemleri geldiğinde, artık birey olma bilincinin kökleşmeye başlamasının ilk temelleri atıldığında onlarla ilgili yaşadığınız her anı, gülücüklerle geçen zamanlar yerini bazen inatlaşmalara varan kişilik çatışmalarına bırakabiliyor.Emin olun bununla baş etmek kitaplarda söylendiği kadar kolay değil. Kalbinizi gerçek bir sabır taşı haline getirmeniz gerekiyor.Egolarınız ister istemez devreye giriyor.Terbiye vermekle egolarınızı kontrol etmek arasında ciddi bir sınav veriyorsunuz..Bu karşılıklı olarak erişkin oluncaya kadar inişli çıkışlı sürüp gidiyor..

Ebeveyn olunca yaşadığım dönemsel geçişlerde,içimdeki sıkıntılardan, tolere etmem gereken davranışlardan ve  bende yarattığı kısıtlanma duygusundan  dolayı bir an evvel o dönemin bitmesini, büyüyeceği ve içsel olarak daha konforlu ve rahat hissedeceğim dönemlerin bir an evvel gelmesini arzulardım.Şimdi görüyorum ki o dönemler aslında hayat boyu geçmiyor.Son nefesine kadar evladınıza karşı şeklen olmasa da kalben bir bağlılık ve sorumluluk hissi besliyorsunuz..

Yani aslında ergenliği yaşayan bizim çocuklarımız değil, biz ebeveynler!Ruhumuz, evlatlarımız konusunda olmuş, ermiş, bitmiş hissetmiyor. Onlar için olmasını istediğimiz bir üst nokta hep var.

Bu duygu durumumuz yetiştirmekte olduğumuz ve yetişmiş olan çocuklarımızda da devam ettiği için karşımızdaki isyan eden bireyin davranış şeklini ‘’ERGEN’’ şiddeti olarak algılıyoruz.

Kimbilir bu da belki ruhlarımızın ermesi için yaşadığımız bir süreç.Gerektiği zaman bırakabilmek ,izin vermek,özgür kılmak kendi ruhlarımızın gelişimi için şart..Ben şimdilik kendi adıma yavaş yavaş bunu uygulamaya çalışmak için neler yapabilirim diye düşünmeye başladım bile..Umarım çocuklarımızı ilk gördüğümüz andaki sevgi dolu bakışlarımızın ışığı onların yaşam boyu yanında olur..

Sevgiler,

 

NUR ÜÇGÜN

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.